Sorun ne? Klasik sütürlar neden başarısız oluyor? 

Laparotomi (karın açılması) sonrası kapatmalarda ve fıtık onarımlarında en sık sorunlardan biri insizyonel herni; bazı serilerde %20’ye, yüksek risklilerde daha da yukarı çıkabildiği belirtiliyor. Başlıca mekanizma: dikişin fasya kenarını “testere gibi” keserek yırtması. Makale bunu “suture-tissue interface (STI)” yani dikiş-doku temas noktasındaki basınç ile açıklıyor:

• Basınç = (dikiş boyunca çekme kuvveti) / (dokuyla temas alanı)
• Temas alanı küçükse basınç artıyor → fasya dayanımını aşınca yırtılma ve ayrılma oluyor. 

 “Planar mesh” (yama) bu sorunu nasıl çözüyor ve niye herkes istemiyor?

Düz yama (mesh), yükü daha geniş alana yayarak dayanıklılığı artırır; bu yüzden rekürrensi azaltmada güçlü kanıtları var. Ama makale, planar mesh’in bazı maliyetlerini vurguluyor:

• Daha fazla yabancı cisim yükü
• Daha fazla doku disseksiyonu (daha geniş doku ayırma → yara sorunu riski artabilir)
• Kontamine alanlarda kullanım tartışmalı; fistül, ekstrüzyon, ağrı, seroma vb. endişeler. 

 DURAMESH tam olarak nedir?

DuraMesh, polipropilen filamentlerin örgülü/bonded bir yapıda bir araya gelmesiyle oluşan,  sütür gibi kullanılan ama mesh mantığıyla yük dağıtan bir implanttır.

En kritik fark: dikiş-doku temas alanını büyütmesi. Makaleye göre Duramesh, monofilament bir sutura kıyasla STI temas alanını yaklaşık 8 kat artıracak şekilde tasarlanmış. Bu sayede aynı kuvvette dokudaki “noktasal basınç” düşüyor, “pull-through” riski azalıyor. 

-Duramesh mekanik olarak nasıl davranıyor?

Yük altında filamentler “şerit/ribbon” gibi yassılaşıp genişliyor (mikro meshler insizyon hattına yerleştriliyor) → temas alanı daha da artıyor → tepe basınç düşüyor (modelleme ile gösterildiği belirtilmiş)

Hayvan ve model çalışmalarında çekme dayanımı, pull-through direnci, döngüsel yükte erken kopma/dağılmaya direnç gibi başlıklarda monofilamente göre daha iyi performans raporlanıyor.

-Biyolojik olarak ne oluyor?

Makale, porcine (domuz) modelde 8. günde filamentlerin etrafında belirgin fibro-vasküler (kılcal damar + fibroblast + kolajen) ingrowth görüldüğünü; monofilamentte ise daha zayıf doku etkileşimi ve küçük herniasyonlar olabildiğini söylüyor. Yani amaç yalnız “sütür güçlü olsun” değil, erken doku entegrasyonu ile hattı güçlendirmek. 

 “Mesh strips” neydi, Duramesh neden geliştirildi?

Duramesh'ten önce bazı cerrahlar “mesh strip” denilen yöntemi kullanmış: geniş polipropilen mesh’i şeritler halinde kesip dikiş gibi geçirerek yükü yaymaya çalışmışlar. Bu, kavramsal olarak işe yarasa da standart değil: mesh markası/özelliği, şerit genişliği, geçiriliş yönü vb. değişkenler → tekrarlanabilirlik zor. Duramesh bu standardizasyon sorununu çözmek için hazır, tutarlı çap/porozite/düğüm profili/handling ile üretilmiş bir “ürünleştirme” gibi sunuluyor.

 Erken klinik sonuçlar ne diyor?

Makale, henüz uzun dönem net olmadığı için “erken” vurgusu yapıyor ve birkaç çalışmayı özetliyor (Tablo 1, sayfa 3):

-En büyük veri: 86 cerrah/11 branş, toplam 1111 hasta; planar mesh olmadan yapılan 862 tam kat karın duvarı kapatmada 90 günde SSI %9.0, fasya ayrılması %1.0, medyan ~193 gün takipte rekürrens %4.8 bildiriliyor. Ayrıca kontaminasyon sınıfı ile rekürrens arasında belirgin ilişki olmadığı ifade ediliyor.

-Diğer serilerde (ventral herni, rektus diastazisi, DIEP donor saha vb.) kısa dönem rekürrens/komplikasyon oranları tablo halinde verilmiş. Makale ayrıca karşılaştırmalı bir perspektif veriyor: monofilament için literatürde fasya ayrılma oranlarının ~%2.6–3.3 civarı raporlandığını, Duramesh'de %1.0 görüldüğünü; SSI oranının meta-analizdeki büyük serilere kıyasla daha düşük göründüğünü; kronik sinus oranının da düşük raporlandığını söylüyor. 

 “Hangi hastada/defekte Duramesh?” – Önerilen algoritma?

Makalenin en pratik kısmı, klinik deneyime dayalı karar ağacı (lütfen bakınız!!). Özet mantık şöyle:

A) Önce kontaminasyon (CDC sınıfları)

• CDC II–III (clean-contaminated/contaminated): Planar mesh yerine mesh suture düşünülebilir; yabancı cisim yükü/doku disseksiyonu daha az.
• CDC IV (dirty/infected): Stabil değilse/koşullar uygun değilse onarımı ertele, debridman + negatif basınçla CDC III’e “downgrade” et, sonra düşün.

B) Defekt yeri

• Midline değilse (yan/flank vb.): Kas oranı daha yüksek ve vaskülarite iyi olduğu için Duramesh ile primer onarım daha uygun olabiliyor; özellikle flank hernilerde yaklaşımın mantığı anlatılıyor.

C) Defekt boyutu

• >4cm büyük defektler: Karın duvarı ''compliance/tension'' ve hasta faktörlerine göre dallanıyor.

D) Tansiyon ve Abdominal wall complience

• Uyumlu karın duvarı (ör. kilo vermiş, postpartum vb.) --> Duramesh ile primer kapama daha mümkün.
• Tansiyon orta ve hasta yüksek talep --> Duramesh ile kapama mümkün, bazen rectorectus planar mesh eklenebilir; planar mesh istemeyenlerde botoks bir alternatif olarak öneriliyor.

E) Çok büyük/yüksek tansiyonlu midline defektler

8-12cm ve  özellikle >12 cm gibi geniş defektlerde, posterior kılıf kapanamayabilir; seçenekler:

• Perforatör koruyucu anterior component separation ± botoks + “tek kat” Duramesh kapama
• Ya da TAR (transversus abdominis release) + büyük mesh gibi daha kapsamlı yöntemler. 

Dr.Ercan KILIÇ

How Duramesh Killed All Planar Meshes? From 2026 Onwards Surgeons Will Use That Nostaligical Planar Meshes Only For Inguinal Hernias. The Question is Why? Please Read The Research I Have Written Below.